SCM player skins Soft Rock mt

georgianaspencer:

A Veiled Vestal Virgin (1846-1847) - Raffaelle Monti (1818-1881)

3 hours ago / 3,144 notes / via ckeiled / Source
1 day ago / 6,616 notes / via spiritualinspiration

Gusto kita. Pero natatakot ako.

1 day ago / 3 notes
1 day ago / 1,718 notes / via spiritualinspiration
words-of-emotion:

Good Vibes HERE

words-of-emotion:

Good Vibes HERE

1 day ago / 3,286 notes / via herhiddenhaven / Source

Hahaha, you’re cute. And it’s making me crazy. :’))))))

hellagoodhair:

chilewebeopuntocom:

Art

my hands can’t even open water bottles

2 days ago / 302,287 notes / via acuiticism / Source

I have never imagined what my dream wedding would look like until I met you.

2 days ago / 4 notes

ANON LANG SAPAT NA

2 days ago / 279,951 notes / via nothisqueen / Source

092614 // Nakakapagod. 

This week was really exhausting. Literally, exhausting. 

So many disappointments, judgements, and emptiness…

Pero pinakagrabe yung araw na ‘to. Hays. Nakakalungkot isipin na nawawalan na ng bilib sayo yung ibang tao. Nakakalungkot harapin yung katotohanan na may hangganan yung pag stay ng tao sa buhay mo. Nakakalungkot isipin na hindi mo mashare sa ibang tao yung nararamdaman mo. Ang ginagawa mo na lang iiyak ‘to. Sa isang tahimik na lugar, gusto mong sumabog. Gusto mong magwala. Pero ano pa bang punto nito? Wala naman eh. 

Pagod na ko. Akala ko sila yung papawi sa pagod ko. Pero ano? Wala. Yung tipong ikaw na yung lumalapit, ikaw na yung lumalambing, pero parang wala. Wala ka sa paningin nila. Hinayaan mo kasi akala mo may makakapansin sayo.  Pero, wala talaga. 

Umalis ako ng room. Ako na gumawa ng lahat ng inuutos ko. Oo na, di naman kasi ako napapagod sa akala niyo eh. Pinipigilan ko yung sarili kong magalit, kasi ano bang karapatan ko? Classmate niyo lang ako. Yun lang naman ata tingin niyo sa akin eh. Robot. Nananahimik ako sa harap, ginagawa ko na yung simula para hindi na kayo mahirapan. Ineexpect ko sana kung may mamagandang loob na, “Ako na lang.” Pero hindi  eh. Yung iba anlakas pa ng loob na sabihing, “Gusto ko ng umuwi, wala namang ginagawa dito eh.” Nasaktan ako, pero nagtimpi ako. Nananahimik ako. Wala akong makausap. Gusto ko sana makausap ate ko kasi sasabog na ko. Di ko na kaya. Sabi ko,umuwi na lang tayo. Ako na gagawa ng floor plan. Okay lang daw sa kanila. Kaya umalis na ko. Di na ko nagpaalam. Wala namang makakapansin. 

Derederetso ko palabas ng school, ayokong may makakita sa akin na umiiyak ako. Saka ko lang narealize na, wala na kong bilang. Ansakit. Ganon lang ba talaga ako sainyo? Kailangan lang pag kailangan niyong magsasalba? Hay. Nakakaiyak. 

Alam kong hindi niyo ko maintindihan. Kasi hindi talaga. Hindi niyo naman kilala yung totoong ako. Pano niyo maiintindihan? Iisipin niyo, ang taas ng pride ko, ang ikli ng pasensya ko, napakaimmature ko, napakaarte ko, napakadrama ko. Pero kasi di niyo naman alam kung ano ba pinagdadaanan ko. Minsan kailangan ko lang isalba yung sarili ko sa harap niyo sa araw araw nating pagkikita. Guys, sana. Sana wag niyong hintayin mapagod ako ng sobra sainyo. Kasi ayokong magbago yung relasyon nating lahat. Sana may makabasa nito sainyo. Sana..

3 days ago / 1 note